19 juni 2020 19 juni 2020
Weekbericht door Wilma Bolhuis 

19-6-2020

Beste Geloofsgenoten,

In navolging van Peter Heidema mag ik van de gelegenheid gebruik maken om de volgende nieuwsbrief te verzorgen.
Door alles wat er om ons heen gebeurt de laatste tijd, ben ik blij dat we elkaar weer kunnen ontmoeten in kleine kring, zij het op afstand. 
In het dagblad Trouw las ik onlangs, De teugels gaan losser maar het paard mag niet op hol slaan. In deze fase begeven we ons . De nieuwe 1,5 meter maatschappij! Ik ga  en wil er niet aan wennen, maar voor nu is het niet anders.
Er worden  veel nieuwe dingen uitgevonden in deze tijd om met elkaar verbonden te blijven. We proberen dat te doen door middel van onze nieuwsbrieven, een kaart  te sturen en door leuke maar ook minder leuke gebeurtenissen te noemen in onze online diensten.

Ik merk aan mijzelf hoe belangrijk sociaal contact voor een mens is, en wat “Samen“ betekent. Opeens zit ik dan al weken thuis op mijn “kantoor“, omdat je niet meer op het werk mag komen. Van de ene op de andere dag zit ik in een sociaal isolement. En naarmate de tijd verstrijkt begin ik mijn collega’s te missen, even het kletspraatje bij het koffieapparaat, het even binnenlopen en iemand even sparren samen, even  meedenken, lezen.  We beeldbellen en vergaderen samen en toch voelt het niet oké .  Ik ben alleen en zo voelt het soms ook, des te meer weet ik nu hoe iemand die altijd alleen is zich kan voelen.
Dat merk ik ook aan de gesprekken die ik voer met mensen, ouders met kinderen die het moeilijk hebben, die nu even niet meer de steun krijgen die ze nodig hebben, waar het uit de hand dreigt te lopen.
Zo goed en zo kwaad zetten we in op hulp, en soms lukt het niet meer …..
Dan is er meer nodig, en zit men met de handen in het haar, en steken wij de helpende hand toe. Ouders moeten hun kind dan aan vreemde handen toevertrouwen.  In goede handen zijn, hoe belangrijk is dit  voor kinderen. Ik weet dat ze er zijn, die goede handen. En wat verrichten zij goed werk  Helpende handen. Gelukkig maar,  ze zijn er, zij steken de handen uit de mouwen voor opvang van kinderen die uit een ongewenste situatie worden gehaald.
Steeds maar weer het woord Hand!
Ik mis  ook die Hand , voel me onwennig om iemand te begroeten en geen hand te mogen geven!
Zo’n oeroud ritueel, een teken van goeder trouw . Als we een belofte doen, zeggen we vaak, de hand erop ! En hiermee bezegelen we onze belofte.
Geef me de vijf.
In de bijbel kennen we de beeldspraak In Gods hand, Gods sterke of machtige Hand, In de palm van Zijn Hand.

Geen mens kan leven zonder die hand, die teder is.
Die behoedt, die beschermt en bemoediging uitstraalt .
Tot het einde toe verlangt de mens naar die Hand, totdat er die andere Hand is, die alle wonden geneest, alle pijn heelt en alle tranen wist .
Tot die tijd kunnen onze Handen een voorproef zijn van die Handen , en Handen en voeten geven aan de liefde die onmisbaar is .

Samen  hopen we in de toekomst weer koffie  te drinken na de dienst, samen vieren, zingen, luisteren naar een verkondiging.  Samen…..
En nu ik dit schrijf merk ik ook dat ik het al in de verleden tijd weg zet . Zo heel lang geleden is het ook nog niet die Hand en Samen, maar toch…

Waar blijft de tijd, hoe zal het straks gaan.  Hoe ziet de kerk er straks en over een aantal jaren uit. Ik hoop van ganser harte dat we op een inspirerende manier in de samenleving aanwezig mogen zijn. En klein hoeft niet minder goed te zijn. Maar wel Samen,  om ons geloofsleven Handen en voeten te geven.
Daar is moed voor nodig, geloofsmoed. Samen met elkaar op weg gaan als
Mensen die blijven geloven, als mensen die steeds opnieuw beginnen, als mensen die nog durven hopen, als mensen die elkaar beminnen.

Wees in goede Handen!

Groet, Wilma Bolhuis


 
 
9 juni 2020 9 juni 2020
Weekbericht door Peter Heidema

9 juni 2020

Beste mensen,
Onze kerkelijk werker mevrouw Lidy Luinstra vroeg mij of ik bereid was om een keer een weekbericht te maken. Zoals u wellicht weet heeft zij de afgelopen weken steeds iets van zich laten horen, middels een weekbrief,  die u bijvoorbeeld op de website kunt lezen. Het vergt wel iedere week tijd en energie  om een weekbrief te maken, en een week is snel om. Daarom denken we er over na, om twee wekelijks een bericht te sturen en dit door meerdere personen te laten schrijven,  middels de welbekende  methode ‘het doorgeven van de pen’. We zullen kijken hoe zich dit in de toekomst  ontwikkelt.
Vanaf medio maart zitten we in een intelligente Lock Down. Het woord intelligent is zeker erg belangrijk. Even voordat de wereld op slot ging waren wij, Ina en ik, op vakantie in Tenerife, een Spaans eiland. We hebben toen twee dagen ervaren wat een totale Lock Down in de praktijk inhoudt: alleen maar een boodschap doen was toegestaan, en dan direct weer naar ons appartement en binnen blijven. Tijdens het boodschappen doen zaten we even op een bankje, genietend van de omgeving en het mooie weer. We zaten nog geen vijf minuten, toen twee agenten ons sommeerden direct te vertrekken. Gelukkig konden we na twee dagen nog één van de laatste vluchten boeken die ons naar Schiphol vloog.
De praktische invulling van de intelligente Lock Down is voor mij niet erg ingewikkeld. Ik zit niet meer in het arbeidsproces, en geniet nu bijna twee maanden van mijn pensioen. Ina werkt thuis en dat is voor haar wel even wennen. Geen collega’s, apparatuur wat niet goed functioneert, moeizame onderlinge communicatie. Dit zijn vervelende probleempjes die te overzien zijn. Ik heb een aantal weken geleden een telefoongesprek gevoerd met een mevrouw die twee jengelende en huilende kinderen om zich heen had. Dan is thuiswerken echt moeilijk en energieverslindend.
Wij ervaren de  online kerkdiensten meestal positief, zoals ook bij een normale kerkdienst spreekt de ene predikant je meer aan dan een ander. De dienst van ds. Toornstra afgelopen zondag vonden wij inspirerend en een mooie vorm hebben, de overdenking opgeknipt in verschillende blokken. De stilte kreeg een dominante rol in haar overdenking. Jezus zoekt voordat de wereld verandert, de stilte op en vanuit de stilte is er een nieuw begin. Dat is ook voor  mij bemoedigend. Vanuit deze crisis, eigenlijk een periode van stilte, moeten we samen naar nieuwe wegen zoeken ook om kerk te zijn, te blijven. Ik ben er van overtuigd dat nieuwe ideeën kunnen groeien vanuit de huidige situatie. In het vertrouwen dat God ook nu naast ons staat. Het nieuwe zal organisch groeien, open staan voor vernieuwing, en God wil onze leidraad zijn de komende tijd. Vanuit dat vertrouwen kan ik invulling geven aan mijn en elkaars leven.
Het ga u allen goed.

Gr. Peter Heidema

 



 
 
31 mei 2020 31 mei 2020
Als weekbericht van Lidy Luinstra de overdenking van de Pinksterdienst op 31 mei 2020  

Schriftlezingen: Joel 3 : 1-5  en Handelingen 2 : 1 - 25
                                                       

Gemeente van onze Heer Jezus Christus.
‘Het is alsof de wereld een burn- out heeft gekregen. Van de één op de andere dag was het op. De wereld kon niks meer en je mocht niks meer’. Het coronavirus begon in het begin van de 40 dagentijd en heerst nog steeds. En nu is het Pinksterfeest.
 ‘De wereld is in een burn-out’, was een uitspraak van een dominee, die ik op de radio hoorde. Er was natuurlijk discussie over wat dit met ons persoonlijk doet. Maar ook wat kunnen we als kerken doen.
 ‘Wat heeft dit toch te betekenen’ staat er in de tekst. Je zou deze tekst zo op de huidige situatie kunnen toepassen. De vraag geeft aan dat je in verwarring bent. En ik wil graag een antwoord op verwarrende vragen.

Wat heeft dit toch te betekenen’ zeiden de Joden tegen elkaar, toen ze ineens elkaar konden verstaan op het Pinksterfeest in Jeruzalem. En er kwam ook nog plotsklaps een hevige windvlaag en ze zagen vlammen als van vuurtongen, die zich verspreiden op de hoofden van de mensen. Ik zou graag willen weten hoe dat er toen uitzag. Nu ben ik ooit in Israël en ook Jeruzalem geweest en dan maak je in gedachten een plaatje in je hoofd bij de Bijbelverhalen.
Allen werden vervuld van de Heilige Geest. De Heilige Geest maakt geen uitzondering voor enkelen.
De leerlingen van Jezus liepen over van grote vreugde en dankbaarheid. Ze hadden de grote daden van Jezus gezien en ervaren! Dat moesten ze vertellen aan de inwoners van Jeruzalem, meer dan vol waren ze van enthousiasme! En als je ergens enthousiast over bent dan wil je dat laten zien.
Maar soms loop ik helemaal niet over van grote vreugde en lijkt het erop dat ik telkens weer opnieuw moet leren zien wat de Heilige Geest met mij doet. Moet ik mijn ogen en oren beter opendoen voor de dingen om mij heen.
Het kan zijn dat ik – net als de Joden van toen- vastzit in mijn eigen denkpatroon, mijn vaste gewoonten. Er is geen ruimte in mijn hoofd voor de Heilige Geest.
Met het Pinksterfeest staan de leerlingen tegenover deze vrome geleerde Joden, net als Jezus toen hij nog bij hen was. Petrus doet een stap naar voren, en staat tegenover de geleerdheid. Hij verklaart deze gebeurtenis als de vervulling van de profetie van Joel 3:1- 5a.: “De gave van Gods Geest is aan alle mensen’. Niet voor een select clubje. De Heilige Geest is uitgestort en is zichtbaar in vuur en voelbaar als een wind op het Pinksterfeest in Jeruzalem. De Heilige Geest wordt niet beetje bij beetje- en voorzichtig uitgeschonken, zoals je de gieter hanteert bij het water geven van de planten in de tuin, nee voluit, als een kolkende waterval die donderend naar beneden valt. Het wordt uitgestort. Gods boodschap van liefde en genade ten volle voor iedereen!
‘Ze waren buiten zichzelf van verbazing’.
Compleet verrast waren ze zou je ook kunnen zeggen. Ze konden geen woorden geven aan wat zich hier voor hun ogen afspeelde. Het was niet te beredeneren wat er aan de hand was.
 ‘Het zijn toch allemaal Galileeërs die daar spreken’, zeiden de Joden tegen elkaar.
Ja, dat was ook zo. Deze vrome Joden waren de godsdienstige elite van de tempel in Jeruzalem. Zelfgenoegzaamheid en geleerdheid straalden ze uit en stonden tegenover deze onbevangen leerlingen en de eveneens onbevangen en eenvoudige Petrus uit het noordelijke Galilea. En juist Petrus deed een stap naar voren en liet van zich horen met luide stem. Hij, die Jezus eerst afwees en hem tot driemaal verloochende in Getsemane! Juist hij begon te spreken met zijn provinciaals accent uit volle overtuiging.
‘Je kunt wel horen dat je uit Groningen komt’, hoor je de mensen zeggen als je elders in het land bent. ‘Ja, dat is ook zo’, zeg ik dan. De leerlingen van Jezus kwamen ook uit het noorden en ze waren in Jeruzalem, waar ze vast netjes en beschaafd Hebreeuws spraken. En als je begint te spreken, dan verraadt je uitspraak je afkomst.
De vrome Joden hadden de leerlingen blijkbaar niet zo hoog, ze dachten er het hunne van en zeiden:  ‘Ach, ze zullen wel dronken zijn’, en nemen de schouders op.
Ze dachten dat ze dronken waren….
Hoe gemakkelijk is het, als je een gedachte over iets hebt, -dat voor waar aanneemt-, en niet blijkt te kloppen. Je gaat het antwoord zelf invullen: ‘Het zal wel zus of zo zijn’. Het is menselijk en we doen het allemaal wel eens.
Maar God geeft zijn Geest in dit verhaal aan mannen en vrouwen, in jouw taal of je nu man of vrouw bent maakt voor God niet uit. 
Het gaat over Zijn grote daden. Maar wat zijn die grote daden dan precies? Wat doet die Heilige Geest in jouw en mijn leven? 
Jezus zijn leerlingen waren in afwachting van de Heilige Geest. Ze moesten wachten, had de Heer tegen hen gezegd voordat hij uit hun midden was verdwenen en opsteeg naar de hemel.
Wat heeft dit toch te betekenen
Het wachten voor ons in Corona tijd duurt lang. Van lang wachten kunnen mensen ongeduldig worden.
Maar deze wachttijd maakt ook ruimte om nieuwe kansen en mogelijkheden te ontdekken hoe we ons geloven kunnen omzetten in de Taal van nu. Bijvoorbeeld in het weergegeven van prachtige liederen op YouTube gezet, waar nu veel gebruik van wordt gemaakt door de kerken. Zoals de zanger Stef Bos, die Bijbelverhalen zingt in de tijd van nu. Geloven is in beweging blijven. Als gemeente van Jezus Christus. Dat vraagt om een nieuwe taal! Dat is de roeping van de kerk. En daarom gaan we ondanks de corona crisis opzoek naar nieuwe mogelijkheden en vormen om samen kerk zijn.
Denkt u mee? Laat het ons weten. Dan krijgt het wat te betekenen.
 
Amen

Lidy Luinstra, kerkelijk werker PKN- GTSTP.