brief 2 april 2020 brief 2 april 2020
2 april 2020

‘Onrein, melaats!’ riep ik voor me uit, toen ik door mijn woonplaats Sauwerd wandelde en een gemeentelid tegenkwam. Ze moest lachen toen ze mij hoorde en ik dichterbij kwam. We bleven even staan op de voorgeschreven afstand, en maakten een kort praatje.
Ik zei: ‘Nu is bijna iedereen melaats, en lopen we de kans dat we met z’n allen buiten de poort geworpen worden’. ‘Wie blijft er nu nog over binnen de poort?’ vroeg ik haar.
In het oude testament moest een man met huidvraat (melaatsheid) zijn baard en snor bedekken en roepen: ‘Onrein, onrein’. ( Lev 13 : 45). Ook Mirjam, de zuster van Mozes kreeg huidvraat (Num. 12: 10) en moest buiten het tentenkamp van het volk Israël verblijven. De melaatse gold als levend dood, en huidvraat is een huidziekte die iedereen kon treffen.
Ik dacht aan het verhaal van de rijke man en de arme Lazarus.
Lazarus was melaats en werd buiten de poort geworpen. Als preventieve maatregel werden zieken buiten de poort van de stad geworpen om besmetting te voorkomen.
Als je toen ziek, weduwe of arm werd, dan was het niet best voor je. De diaconie en de voedselbank waren er nog lang niet.

Wij hebben uit de geschiedenisboekjes geleerd dat in de middeleeuwen de pest uitbrak.
En zo’n honderd jaar geleden heerste de Spaanse griep. Je had werkelijk geen idee waar ze het over hadden, en konden ons dat moeilijk indenken en voorstellen. Antibiotica  was nog niet uitgevonden. En nu zitten we met hetzelfde probleem; er is nog geen medicijn tegen het corona- virus uitgevonden. Er wordt nog druk onderzoek naar gedaan.
Ziekten die tot epidemieën en pandemieën leiden zijn er door de eeuwen heen blijkbaar altijd geweest. 

Wat mij opvalt in de telefonische pastorale gesprekken, dat onze zeer oude gemeenteleden terugdenken aan de tweede wereldoorlog.
Als ik vraag wat dat voor gevoel bij hen oproept, in de huidige situatie, is het antwoord dat er herinneringen komen boven drijven, die doen denken aan de angstige sfeer die er toen heerste. ’Maar nu zonder soldaten’, zei een oud gemeentelid.
 ‘Je zit er plotseling middenin, en je weet niet wanneer het overgaat, dat was toen ook zo’.
‘En dat duurde vijf jaar lang. Je raakte eraan gewend’. Waarop ik zei; ‘Ik heb er nu na drie weken al schoon genoeg van, en ik wil weer terug naar mijn gewone leven’.  We spraken elkaar moed in om het vol te houden. En het geloof in God en vertrouwen op Hem, dat er ooit een dag komt, dat het weer goed komt. Dat is de drijvende kracht. Ik geloof dat: ‘Het komt weer goed! Er is hoop, er is vertrouwen’.

Maar het tegenover gestelde is er ook: Angst. Dat is te merken en af te lezen op de gezichten van mensen. Als je boodschappen wilt doen, moet je eerst je winkelwagentje ontsmetten. En er staat een beveiligingsbeambte bij de ingang van de winkel. ‘Afstand houden’ lijkt wel het elfde gebod geworden.  Het is blijkbaar nodig, maar voelt naar.
’Vandaag ben ik jarig’, zei iemand, maar ik heb nog nooit zo’n vreemd gevoel gehad; er niemand komt’. ‘Zelfs mijn kleinkinderen komen niet’. ‘Ik mis mijn vrienden en familie die altijd op mijn verjaardag komen’. Een verjaardag met gezelligheid, de jarige de hand schudden, een zoen geven, knuffelen met je kleinkinderen. Het mag niet en het kan niet. We zwaaien voor het raam naar elkaar. Zet u er wel even een beer neer voor de kinderen? Zij vinden dit gebaar heel leuk.
(Maar grote mensen misschien ook).
Ook zei een gemeentelid tegen mij: ‘Het lijkt wel of God op de resetknop heeft gedrukt’.
Ik vond dat een mooie uitspraak en stond daar de laatste dagen ook bij stil.

Wij gaan de Stille week in. Dit jaar zal heel anders zijn dan de voorgaande jaren die we gewend zijn. We staan stil bij de laatste dagen van Jezus leven, zijn lijden, zijn kruisiging, zijn dood.
Dit jaar geen mooie passieconcerten van indringende muziek, die je raakt om dichterbij het lijden van Christus te komen.
Maar we mogen elkaar altijd bemoedigen dat Pasen komt, dat de dood niet het laatste woord heeft.
Jezus is opgestaan. Hij weet en kent onze pijn en verdriet. Ook in de situatie waarin we nu verkeren.
Daarom: ‘God heeft het eerste Woord, Hij heeft in den beginne het Licht doen overwinnen Hij spreekt nog altijd voort’. (Lied 513: 1) Het is een kerstlied, maar gaat in deze omstandigheden waar wij nu leven zeker op.
Het lied reikt naar Pasen, naar het Licht van Christus. Naar de liefde van God die overwint.


Van een collega:
Ds. Jake Schimmel van de Protestantse gemeente Spijk- Losdorp, heeft een Bijbelstudieboekje gemaakt voor de Stille week voor zijn gemeente.
Ik mocht dit boekje verspreiden onder mijn gemeente en ben hem daar zeer erkentelijk voor. U kunt dit boekje vinden op de site van de protestantse gemeente GTSTP en dan downloaden.
Ik hoop net als mijn collega ds. Jake Schimmel, dat dit boekje tot zegen mag zijn.

Goed Vrijdag en Pasen:

Op Goede Vrijdag ga ik voor in Stedum. We doen dat met de toegestane 4 personen die in de dienst aanwezig mogen zijn: de organist, een ouderling, ‘beamerbediening’ en de voorganger. Het zal vreemd zijn om voor een lege kerk te staan. Maar we doen ons best om er een mooie dienst van te maken.
Met Pasen zal ds. Le Pair op dezelfde wijze voorgaan als op Goede Vrijdag.

Namens de kerkenraad wil ik u/ jou en iedereen die je lief is en bij je hoort, een goede Stille week toewensen en een gezond en vrolijk Paasfeest! De Heer is waarlijk opgestaan!
Blijf vooral zingen, want zingen maakt blij.
Zing je weer mee op YouTube lied 416 ’Ga met God en Hij zal met je zijn’.

https://www.youtube.com/watch?v=9Cxcqu3U5Hc

Lidy Luinstra

 
terug