23 mei 2020 23 mei 2020
23 mei 2020
Over wachten en verlangen

Ik kreeg een brief via de mail van het werkverband Winsum. Het werkverband is een team van predikanten en kerkelijk werkers waar ik ook bij hoor. 
Zij schreven over het wel en wee van hun gemeenten in Coronatijd. Wat het met jezelf doet om in deze tijd in een lege kerk voor te gaan. In de camera kijken en doen alsof je de gemeente voor je ziet.
Wat ik ook in de brief lees is dat dominees en kerkelijk werkers zich alleen voelen, zo zonder dat hun gemeente ‘normaal’ in de kerk zit. En dat dat gemis steeds groter wordt. We wachten op elkaar en verlangen naar elkaar.
De voorganger staat in de kerk met een paar kerkenraadsleden en iemand die de beamer bedient. Vijf personen om precies te zijn. Een lege kerk klinkt als een hol vat. We moeten naar een nieuw normaal van 1,5 meter en we zijn er nog lang niet. Gemeentes bedenken van alles om kerkzijn nieuwe vormen te geven.

Ook werd de vraag werd gesteld hoe het met jezelf gaat.
Om eerlijk te zijn, de hele situatie werkt door op mijn gemoedsrust.
Ik verlang naar die nieuwe toekomst en ik moet leren wachten.
Voor mij persoonlijk is het is nog steeds raar dat als ik met gemeenteleden telefoneer dat ik daar geen gezicht bij heb. Met name bij oudere gemeenteleden die geen mobiele telefoon hebben. Met een mobiele telefoon is er de mogelijkheid  elkaar via beeld te zien.

Als je mensen wilt leren kennen moet je elkaar fysiek zien. Als de ander dan zijn of haar stem laat horen is dat kenmerkend voor die persoon. Stem en gezicht komen samen. Hoe zou Jezus zijn stem hebben geklonken vraag ik me wel eens af. Was het een diepe basstem of een tenorstem? Zouden ze ook samen hebben gezongen in de synagoge ? Samen zingen kunnen we ook niet en is te gevaarlijk ivm de kans om een besmetting op te lopen. 

Het is net Hemelvaartsdag geweest. Wat zal het vreemd geweest zijn voor de leerlingen dat Jezus uit hun midden verdween terwijl hij hen zegende. Het is en blijft raadselachtig. Iets ongrijpbaars. Jezus werd opgenomen in de hemel. Maar ze bleven in de tempel God loven!
Als je er over blijft nadenken: ‘Dat kan niet, bestaat niet, dan is er geen geloof meer’. Geloof is een mysterie en dat is niet te verklaren.
Ik zat vroeger op een jeugdkoor. Wij zongen: ‘Wij blijven geloven dat onder miljoenen de Heer van de schepping een plan voor ons heeft’. Dat was toen en voelde heel vertrouwd om dat te zingen. De Heer van de schepping heeft een plan voor ons. Geloof is een kwestie van vertrouwen.
Wij willen alles wat vertrouwd is graag zo houden. Maar tijden veranderen of we dat nu willen of niet, ook in coronatijd.

Er stond onderaan in deze brief van het werkverband van een collega: ‘Heb lief, hou vol, kijk een beetje naar elkaar om en probeer vrede te sluiten met de situatie zoals die nu is’. Dat was een mooie bemoediging voor mij. Ik wens dit ook u / jou toe.

Tot slot nog een tekst passend bij Hemelvaartsdag:

Opgevaren naar de hemel,
naar de Vader, naar de troon.
Wil in mij een plaats bereiden,
zodat U ook in mij woon'.
Leer ons uw beloften grijpen,
Vader, U vergeet ons niet!
Als wij zingen tot uw eer,
wil dan horen naar ons lied.

Heer, omgeef ons met uw liefde
leer ons prijzen uwe Naam.
Sterk ons met uw Woord en Geest,
als wij door dit leven gaan.
Onze Vader, hoor ons bidden
en geef ons uw wond're kracht.
Onze Vader in de hemel,
kom tot ons, de wereld wacht.

Met hartelijke groet,
Lidy Luinstra


















 
terug