19 juni 2020 19 juni 2020
Weekbericht door Wilma Bolhuis 

19-6-2020

Beste Geloofsgenoten,

In navolging van Peter Heidema mag ik van de gelegenheid gebruik maken om de volgende nieuwsbrief te verzorgen.
Door alles wat er om ons heen gebeurt de laatste tijd, ben ik blij dat we elkaar weer kunnen ontmoeten in kleine kring, zij het op afstand. 
In het dagblad Trouw las ik onlangs, De teugels gaan losser maar het paard mag niet op hol slaan. In deze fase begeven we ons . De nieuwe 1,5 meter maatschappij! Ik ga  en wil er niet aan wennen, maar voor nu is het niet anders.
Er worden  veel nieuwe dingen uitgevonden in deze tijd om met elkaar verbonden te blijven. We proberen dat te doen door middel van onze nieuwsbrieven, een kaart  te sturen en door leuke maar ook minder leuke gebeurtenissen te noemen in onze online diensten.

Ik merk aan mijzelf hoe belangrijk sociaal contact voor een mens is, en wat “Samen“ betekent. Opeens zit ik dan al weken thuis op mijn “kantoor“, omdat je niet meer op het werk mag komen. Van de ene op de andere dag zit ik in een sociaal isolement. En naarmate de tijd verstrijkt begin ik mijn collega’s te missen, even het kletspraatje bij het koffieapparaat, het even binnenlopen en iemand even sparren samen, even  meedenken, lezen.  We beeldbellen en vergaderen samen en toch voelt het niet oké .  Ik ben alleen en zo voelt het soms ook, des te meer weet ik nu hoe iemand die altijd alleen is zich kan voelen.
Dat merk ik ook aan de gesprekken die ik voer met mensen, ouders met kinderen die het moeilijk hebben, die nu even niet meer de steun krijgen die ze nodig hebben, waar het uit de hand dreigt te lopen.
Zo goed en zo kwaad zetten we in op hulp, en soms lukt het niet meer …..
Dan is er meer nodig, en zit men met de handen in het haar, en steken wij de helpende hand toe. Ouders moeten hun kind dan aan vreemde handen toevertrouwen.  In goede handen zijn, hoe belangrijk is dit  voor kinderen. Ik weet dat ze er zijn, die goede handen. En wat verrichten zij goed werk  Helpende handen. Gelukkig maar,  ze zijn er, zij steken de handen uit de mouwen voor opvang van kinderen die uit een ongewenste situatie worden gehaald.
Steeds maar weer het woord Hand!
Ik mis  ook die Hand , voel me onwennig om iemand te begroeten en geen hand te mogen geven!
Zo’n oeroud ritueel, een teken van goeder trouw . Als we een belofte doen, zeggen we vaak, de hand erop ! En hiermee bezegelen we onze belofte.
Geef me de vijf.
In de bijbel kennen we de beeldspraak In Gods hand, Gods sterke of machtige Hand, In de palm van Zijn Hand.

Geen mens kan leven zonder die hand, die teder is.
Die behoedt, die beschermt en bemoediging uitstraalt .
Tot het einde toe verlangt de mens naar die Hand, totdat er die andere Hand is, die alle wonden geneest, alle pijn heelt en alle tranen wist .
Tot die tijd kunnen onze Handen een voorproef zijn van die Handen , en Handen en voeten geven aan de liefde die onmisbaar is .

Samen  hopen we in de toekomst weer koffie  te drinken na de dienst, samen vieren, zingen, luisteren naar een verkondiging.  Samen…..
En nu ik dit schrijf merk ik ook dat ik het al in de verleden tijd weg zet . Zo heel lang geleden is het ook nog niet die Hand en Samen, maar toch…

Waar blijft de tijd, hoe zal het straks gaan.  Hoe ziet de kerk er straks en over een aantal jaren uit. Ik hoop van ganser harte dat we op een inspirerende manier in de samenleving aanwezig mogen zijn. En klein hoeft niet minder goed te zijn. Maar wel Samen,  om ons geloofsleven Handen en voeten te geven.
Daar is moed voor nodig, geloofsmoed. Samen met elkaar op weg gaan als
Mensen die blijven geloven, als mensen die steeds opnieuw beginnen, als mensen die nog durven hopen, als mensen die elkaar beminnen.

Wees in goede Handen!

Groet, Wilma Bolhuis


 
terug